Realidade virtual

Directa ou indirectamente, os xoguetes están concibidos como réplicas de algo real co que non podemos xogar. Un coche dun neno é sempre unha miniatura dun coche real, que sería o seu obxecto de desexo. Unha pistola de xoguete é un substituto dunha pistola que non se lle pode dar a un cativo porque pode furar a cabeza.

Visto así parece obvio que cando pedimos un xoguete é porque non podemos ter o seu equivalente real, e conformámonos cunha réplica, habitualmente a menor tamaño.

Coa chegada de decembro as televisións dirixen raios catódicos afiados por centos de propostas de xoguetes, cada vez máis sofisticados, máis eléctricos e menos evocadores da infancia. Pero agora tamén están de moda os xoguetes para grandes, e aí descubrimos que xa podendo ter a realidade para xogar con ela preferimos o xoguete virtual.

Ponse de moda situarse diante dos televisores e "facer como que" xogamos ao tenis; facer que facemos cousas dende un sofá mentres ollando pola fiestra nos asexa a realidade ríndose de nós e da nosa idiotez.

Incluso dende a miña posición de xornalista, daría un ferrado de terra porque o apagón analóxico sumise á sociedade nun apagón total polo menos de quince días, e experimentar cun sorriso a volta a xogar con cousas reais, que nos apeasen da burbulla virtual que ten ao mundo apampado.