O bicho

Os solpores nas aldeas son sempre a entrada a unha incerteza.

Cae a noite e con ela péchanse os ollos dos que asexan, dos pastores que gardan o gando, dos vixiantes que viven pola facenda. E cando os vixiadores durmen é o tempo desoutros seres aos que ninguén ve, mais que van deixando o seu rastro inequívoco ao abrente do día.

A mañá espertou no galiñeiro coa morte das pitas. Din na casa que veu "o bicho" a elas. Pitas novas, mantidas de andaren "pór fóra", pitas da casa que atoparon a súa morte na boca dun bicho ao que ninguén pon nome. Uns din que será o furón, outros que a donicela, e tamén hai quen pensa que son visóns. Vén de noite, con pouco ruído, matas as pitas dunha trabada certeira no pescozo para chuparlles o sangue e logo lisca sen lles aproveitar a carne.
Aos de Roque tamén lles veu "o bicho" nestes días. Claro que eles non nos dixeron como lle dixo unha veciña a miña avoa cando as dúas eran mozas. Na nosa casa morrera a rancha da ceba dun mal collidío, e á veciña perecéralle tamén poucos días antes a súa. Cando lle preguntou a miña avoa "e que tal che vai a rancha?", e miña avoa lle dixo, apesadumada, que acababa de morrer, a veciña respondeu cun sorriso transparente e de orella a orella: "Ghracias a dios que non foi a miña sola!".

Somos distintos

Sempre que se fala das diferenzas entre homes e mulleres parece que ten que haber un vencedor e un vencido; un superior e un súbdito.

Texto das frechas das mulleres: "comprobar pelo, evaluar piel, juzgar maquillaje, ya he visto esa camiseta, ¿es moreno natural?, inspeccionar joyas, ¿cinturón de adorno?, pulseras por favor!, admirar teléfono, ¿piernas depiladas?, llaves del coche ¡guau!, ¿disimula celulitis?, ¿tejanos nuevos o de segunda mano?, pulsera del tobillo, decidir si los zapatos son bonitos o feos...

Os sectores superfeministas encolerízanse ante viñetas coma estas porque lles parece que ridiculizan -maiormente- ás mulleres.

Os homes en cambio rinse, para ben ou para mal. Gústame ben máis a actitude deles.
Á marxe da normal esaxeración que sempre debe destacar nunha caricatura ou nunha viñeta, penso que a mensaxe aseméllase moito á realidade máis prototípica, sabido como é que as xeneralidades obvian sempre as excepcións.

Non entendo que haxa quen se ofenda, porque rirnos de como somos é unha maneira de coñecernos.

Gañou a familia Obama

Aos españolitos presentáronnos as eleccións yankis como a eterna elección entre dereita (McCain) e esquerda (Obama). A realidade é que os dous candidatos están ben á dereita... ou se cadra tampouco, tendo en conta como perderon o norte e o equilibrio os partidos políticos.
Á marxe do resultado, que parece contentar a todo o mundo... pregúntome por que teño que tragar todos os días as imaxes de familia feliz dos candidatos. Vótase ao proxecto político ou ao modelo de familia? á mellor paixón finxida nos bicos dos candidatos? Levar ás fillas ó circo electoral non me parece moito menos aberrante ca criar unha Mariaisabel (aquela nena que cantaba éxitos de verán).

Pregúntome se este candidato sería hoxe presidente se fose solteiro, viúvo ou se tivese varias amantes.

Artistas profesionais

Asistín abraiada á reacción dunha persoa que dicía ser escultor ante un folleto que anunciaba a exposición de obras de arte feitas por médicos.

Sen darlle pé á conversa, o tal escultor comezou a botar pestes en forma de palabras, xestos incomprensibles e sons guturais varios a través dos que amosaba como podía a súa repulsa máis severa a tal iniciativa.

Non tiven que tirarlle moito da lingua para que confesase que lle parecía ofensivo, intrusivo e despreciable calquera proposta artística que non saíse do puño ou do maxín dalguén que oficialmente non fose artista.

E quedei cavilando en se serei eu a única que pensa que a arte é das poucas cousas democráticas que hai neste mundo. Se só poden facer arte -pinturas, esculturas, literatura, fotografía,...- as persoas que se dedican unicamente a iso, que o teñen por profesión, por orixe do seu lucro, por ocupación única, entón penso que moitos talentos artísticos nunca serán recoñecidos.

Dicía un rei prusiano que "coñecementos pode telos calquera, pero a arte de pensar é o regalo máis escaso da natureza".