Agardar no silencio

A vellez en silencio é o xeito de agardar a chegada da morte. Polas súas mentes, ás veces lúcidas e outras inmersas no recordo infantil, paseará a dúbida e a incerteza do final que a todos nos agarda. Pero eles teñen o tempo todo; tempo para soñar que haberá alguén que os agarda cos brazos abertos; alguén que está alí porque eles o citaron coas súas oracións.

Outros pensarán en reunirse con quen xa foron diante, coa xente que lles foi abrindo o camiño nebulento polo que eles xa agardan.

No silencio dos vellos agóchase o misterio do funcionamento da súa mente. Botan horas enteiras así, matinando a soas consigo, sen que ningún estímulo externo lles fenda a burbulla de cristal que a idade lles foi tecendo derredor de si, a que xa imos tecendo todos cada día que vivimos.

A inquedanza que a min me produce a morte, a curiosidade por saber que pasará no momento no que os vinte e un gramos de alma saian do noso corpo non será nunca saciada ata que, como din os vellos, "batamos na nosa cabeza". Non teño présa porque quero andar o camiño todo, pero pagaría por agardar os eu fin coa naturalidade macerada dun vello e coa certeza de que, despois alguén nos dará outra oportunidade, aínda que sexa un soño.