Cultura e libros galegos

Contaba Risco en O porco de pé que o protagonista ateigaba a súa biblioteca con centos de volumes para os que nunca atopara máis utilidade ca estear unha cadeira ou amorear po.

A miúdo en entrevistas a escritores e reportaxes sobre a cultura escóllense como escenario bibliotecas e habitacións nas que abundan os libros, ordenados, desornedados, volumes grosos, e coleccións de todo tipo.

Non creo que sexa certo ese dito que asegura que todo está nos libros. É máis, deixando claro que os libros nos fan viaxar por mundos descoñecidos, nos espertan sensacións que dificilmente viviriamos en solitario e nos cargan a mochila que cada un temos como vagaxe cultural, penso que hai tanto mundo tamén fóra deles, tantas sensacións e tantos xeitos de descubrilas que considerar o índice de lectura como baremo para o desenvolvemento cultural dun país non ten nada que ver coa realidade.

Terao coa realidade da que fala Marta Rivera de la Cruz, para quen "novelar" é todo un verbo, unha profesión, como "amasar", "repartir", "vacunar" "repoñer",...
Para os que pensamos que a maior pegada cultural dun país non está nos estantes dunha relucente biblioteca, senón no sotaque particular das xentes das aldeas, nos ditos e refráns que están esmorecendo, nos xeitos de mirarse que teñen os vellos para dicirse cousas sen ter que mediar palabra, nos hábitos de lecer que nos son propios, nos xeitos de vestirnos, de namorar, na retranca dunha conversa chea de palabras que se cadra non queren dicir nada... para esta xente os índices de compravenda de libros non marcan as nosas inquedanzas.

Claro que nós nunca seremos uns culturetas nin estaremos á altura de grandes debates metafísicos sobre a lectura e a cultura, aínda que saibamos que un gato pode andar á xaneira no mes de abril.

Agardar no silencio

A vellez en silencio é o xeito de agardar a chegada da morte. Polas súas mentes, ás veces lúcidas e outras inmersas no recordo infantil, paseará a dúbida e a incerteza do final que a todos nos agarda. Pero eles teñen o tempo todo; tempo para soñar que haberá alguén que os agarda cos brazos abertos; alguén que está alí porque eles o citaron coas súas oracións.

Outros pensarán en reunirse con quen xa foron diante, coa xente que lles foi abrindo o camiño nebulento polo que eles xa agardan.

No silencio dos vellos agóchase o misterio do funcionamento da súa mente. Botan horas enteiras así, matinando a soas consigo, sen que ningún estímulo externo lles fenda a burbulla de cristal que a idade lles foi tecendo derredor de si, a que xa imos tecendo todos cada día que vivimos.

A inquedanza que a min me produce a morte, a curiosidade por saber que pasará no momento no que os vinte e un gramos de alma saian do noso corpo non será nunca saciada ata que, como din os vellos, "batamos na nosa cabeza". Non teño présa porque quero andar o camiño todo, pero pagaría por agardar os eu fin coa naturalidade macerada dun vello e coa certeza de que, despois alguén nos dará outra oportunidade, aínda que sexa un soño.

Maieando

Din os vellos que cando en marzo maiea en maio marcea. Pasa estes días co regalo de sol envolto en aroma de primavera que se apousa durante o día en todos os recunchos desta terra que pisamos por Quinzán.

E mentres o mundo decide as consecuencias de que o tempo se revolva, de que nos maiee en marzo e nos marcee en maio, o outro tempo, o que se mide polas velas da tarta e as enrugas da pel tamén ten ben marcadas as súas rutinas.
A vida -ou quen anda nela -vainos encamiñando para que fagamos cada cousa na súa etapa concreta. Mocear, reproducirse, vivir, divertirse en certos ambientes, alternar socialmente, elexir a estabilidade ou buscar a perpetua curva que nunca remata, voar libres, sentar as cabezas... se cadra nalgún cepo para que nola troncen coma a un capón.... Todo ten o seu tempo e quen sae del convértese no raro, no inestable, no sospeitoso.
Dubido se no fondo se esconde temor a quen é e elixe distinto, desprecio ou envexa.

Zapatero a tus zapatos

Que razón tiña aquel refrán de "zapatero a tus zapatos"?

Mal anda a cousa cando non se dá controlado o rabaño propio e se queren abranguer aínda por riba rabaños doutro tipo de especies.

Ao fío deste titular... gustaríame saber que opina -poño por caso- o gremio de redeiras de Burela da pérdida da calidade do millo transxénico que se está plantando en Santiso. Que se manifesten! Que imploren ás accións políticas dos dirixentes políticos e empresarios!

Non terá cadaquén guerras dabondo sen ter que ir meter o fuciño á casa dos outros? Pero está visto que neste mundo o que nos vai é a caña, a lea, o follón. Pois follón para diante! Por min non vai quedar.
Así revente todo!