a lareira de santiso

Manifestacións

2009-11-24T13:02:00.015+01:00

Atopámonos nun momento social no que manifestar abertamente o que non é da opinión xeral supón de inmediato ser tachado de calquera extremo. Aínda así as minorías de pensamento deberían ter o seu espazo respectado, apostar pola proliferación de bichos raros, especies extrañas que opinen distinto e que non se deixen arrastrar pola marabunta.

Púxose de moda o fenómeno das manifestacións como moito máis ca actos de rebeldía e de transmisión conxunta de ideas. Púxose de moda como encontro social, acto festivo, ocasión lúdica e amoreamento de intencións que ó final acaban por diluírse na forma sobre un fondo borroso.

Por iso, aínda entrando na perigosa categorización da rara avis, manifesto publicamente a miña incredulidade e o meu escepticismo ante a valía da concentración masiva de ideas, pois se os impulsos tamén se globalizan acabarán globalizadas tamén as enerxías. E diluídas.

E cando a manifestación vai contra alguén -piratas, terroristas... xa que polo visto se distingue o termo en función da nacionalidade....-, e non tanto contra algo ou contra unha idea, posta no pelexo dos aludidos, unha manifestación multitudinaria sería para min o maior motivo de éxito: se eu son "o malo" e milleiros de persoas se manifestan pola miña causa, ese será para min motivo de ledicia, de éxito, de orgullo. Nada lle gusta máis á xente ca que falen dela, ser protagonistas, mover xente pola súa causa, sobre todo cando procuran notoriedade e bombo mediático, para o cal as manifestacións son un excelente caldo de cultivo.

Non serei quen quen faga sorrir a "os malos", se é que alguén é capaz de dicirme cales son.

*Volvín. Non era sen tempo.

Noite estrelada

2009-10-29T13:15:00.004+01:00

O bo que ten a arte é que cadaquén ve nela o que interpreta a través da súa propia lente.

Este cadro que Van Gogh chamou Noite estralada é para min unha explosión de cor e de fantasía que me fai lembrar ó Principiño de Antoine Saint Exupéry.

Pero a C. provócalle desacougo, desorde, caos e malestar, e por iso optouse por descartalo como parte da decoración dun lugar no que se procura a armonía, a calma, o refuxio.

É curioso como algo tan aparentemente simple como uns trazos de cores poden provocarnos empatía, rexeitamento ou tristura.
Que non fará unha carta de amor.

País en minibús

2009-10-21T19:46:00.006+02:00

Conservo tímidos recordos de cando a tía María nos levaba a min e a meu irmán no coche vello de Puntero á feira do 12 da Golada (antes era A Golada...). O vello de Puntero caracterizábase por ser o mixto, un sitio no que iamos todos: nenos, vellos e animais, e no que volviamos menos: nenos, vellos e paquetes mercados na feira á conta da venda dos animais.

Na parte traseira daquele autobús que daquela me parecía enorme, viaxaban os animais na súa primeira e última viaxe en berlina, e como ás veces non cabían todos, os mozos ían na parte de arriba do autobús, con vista preferente.

Hoxe os autobuses que pasan polas aldeas encolleron como encolleu a xente que sube neles. Varias veces ao día pasa o minibús da escola, porque para os nenos que hai sobra o minibús de Puntero. E un pouco máis tarde pasa outro minibús arrecadando aos vellos que van pasar a xornada ao centro de día.

E as vacas, que xa non miran pasar o tren, mirarán agora pasar os minibuses que nunca para para elas.

Escola de inglés

2009-10-08T13:11:00.013+02:00

As aldeas agochan onde menos pensamos personaxes curiosos, universais, que poderían vivir coma ananos de xardín en calquera parte do mundo. Ninguén diría que en Niñodaguia hai unha escola de inglés privada na que nunca se deixa de aprender.

O meu veciño emigrou a Inglaterra no tempo no que a metade dos galegos andaban espallados polo mundo enchendo a flatriqueira de vida. Sen máis escola ca o xornal de todos os días, comunicouse cos ingleses en clave de supervivencia antes de que puidese voltar á súa parroquia, que coma todas as parroquias de emigrantes, garda sempre un aloumiño de saudade para o que retorna.

Décadas despois, retirado, e de volta xa na rutina da súa aldea, leva cando vai coas ovellas un pequeno dicionario de inglés. Di que as cousas hai que repasalas para que non esquezan.

Entre os papeis nos que anota os recados dunha casa de labranza de todos os días están copias e copias de palabras repetidas en inglés, escritas á sombra de calquera carballo, porque seica "repetindo as palabras é como mellor che quedan na cabeza".

Pasaron décadas dende a última vez que oiu falar inglés, pero el renova o seu vocabulario co seu dicionario de peto, coas copias que repite unha e outra vez e polas que aprende palabras novas. "E se ides a Londres vide por aquí que vos dou eu un libriño para que levedes".
Para aprender, como para gozar dos solpores, seica nunca é un vello.

O "Cuervo y Sobrino"

2009-10-06T12:02:00.003+02:00

Durante moitos anos foi el quen nos daba a hora máis exacta.
Quitaba do peto o seu "Cuervo y Sobrino" e dicíache con exactitude a hora que marcaba antes de volvelo gardar no seu chaleque. "Xa son..."
Agora o papá José xa non emprega reloxo porque non o precisa, porque as horas sonlle todas unha boa hora para recibir un xiro.

Aínda así, sobre a súa mesiña de noite temos sempre o seu Cuervo y Sobrino, por se lle ven a ansia de querer saber que hora é.

Ás veces estaría ben facer coma el, sacar o reloxo do peto do chaleque e deixalo enriba da mesiña sen ansia, sen que nos persiga, sen que nos engula o ritmo das súas agullas, que parece maino, pero que nos vai pisando sen que nos decatemos.

Competencia feminina

2009-09-17T11:53:00.002+02:00

Din que o home é un lobo para o home, e que as mulleres somos peor ca lobas para as mulleres.

É un tópico o que di que entre nós somos máis agresivas, que damos onde máis nos doe porque coñecemos como mulleres as eivas e os puntos fortes das que son coma nós.

E se cadra é unha realidade que afiamos os dentes e as uñas con máis vigor contra outras mulleres para que non nos pisen o terreo porque inscoscientemente só temos medo de que nos supere ou nos dane outra muller, nunca un home.

O fragmento do artigo que traio a esta Lareira fala do acoso entre mulleres xefas e subordinadas como "o colmo da revolución igualitaria no traballo". Pero eu penso que non se limita ao traballo, senón a todos os ámbitos da vida nos que a competencia entre mulleres é sempre máis atroz ca cando os que compiten son homes.

Tempo de apañar as patacas

2009-09-15T11:07:00.006+02:00

Setembro arrecende ao ulido das patacas na terra, que baten co seu sanmartiño entre o San Ramón e o catorce da Ponte. Van Gogh debeu pensar nos galegos cando pintou Os comedores de patacas, porque non hai festa nin xantar mantedor no que non se coza na cociña económica unha potada de patacas.

Apañalas é tarefa familiar. Co cesto do aro, cos goxos ou cos tinóns que foron substituíndo aos bimbios vaise xuntando a xente para encher despois a eira coa recolleita. Son boas, este ano non teñen moito bicho. Non están moi comidas. Éche un tamaño xeitoso. Veremos se damos xuntado as do asado...

Miña madriña anda na década dos corenta. Muller de idade media, prototipo das persoas que están a sustentar as leiras galegas. Esta semana aqueixouse dos cadrís e o médico de cabeceira deulle vez para o traumatólogo:
- Y cuénteme, ¿cómo empezaron las molestias?
- Pois verá: desde o día que fomos apañar as patacas, que sentín unha chuzada no lombo, e quedoume esa postura que non me dá marchado.
O médico gardou uns segundos de silencio, e espetoulle sen trazas de dúbida:
- Pero señoriña! Como se le ocurre ahora, a su edad, ir a recoger patatas!

... Non hai máis comentarios.

Circo siempre positivo...

2009-09-10T10:47:00.006+02:00

Esto seica o di o estudio dunha revista americana, despois cadaquén di -ou pensa- o que lle parece, pero o certo é que existe -como di a canción- unha forza que nos une de dous en dous.

Non coñezo a case ninguén que fale ben do matrimonio, pero tarde ou cedo todoquisque acaba casando; e pregúntome se será esa unha forza en espiral que nos arrastra sin remedio coma a unha folla seca de castiñeiro no arroio, ou se realmente falamos por non estar calados e actuamos coma se fosemos membros dun circo no que todo o mundo ten o seu papel, desempéñao tal e como se espera del e é un bo rapaz/rapaza. Do contrario será un ser desnortado, raro, asocial e incomprendido.

Tamén é boa para a saúde a marihuana, pero seica ten peor prensa ca o matrimonio.

* Esta entrada creouse ex profeso para Chousa e Vermella, polas súas dúbidas razonables. Apertas solteiras.

Longas travesías

2009-09-08T09:47:00.003+02:00

Di Sabina que "las niñas ya no quieren ser princesas", pero aínda que mudase o concepto de reinado, permanece nas ilusións máis íntimas sempre o desexo de ser distintos para a xente que temos preto, e que nos valoren e nos escollan por esas diferenzas.

Pasou o tempo de enrolarse en barcos piratas, de escapar cunha mochila ó lombo do mundo que á volta seguirá agardando por nós. En cambio, é momento de escoller quen será a outra persoa que tire do cimbrón, que reme do mesmo lado, e que poña peito nas noites de treboada cando a choiva ablande as forzas e mingüe o alento.

Escollemos a cor da bandeira, multicolor, negra, branca, verde ou vermella; escollemos o barco e o combustible; escollemos a tripulación e o tempo de travesía. Que a ruta non nos escolla a nós cando xa o tempo vaia pasado.

De volta e volta

2009-09-02T10:36:00.002+02:00

Perden os que apostaron que se pechara a Lareira.
Acontece que no verán amartúxanse os lumes das lareiras porque xa quenta dabondo o sol.

Coa chegada do outono, e as primeiras raiolas douradas dun setembro que aínda arrecende a verán, volve acender, timidamente, unha faísca na Lareira de Santiso.

Ídelle metendo un garabullo, que non morra o lume.

E, como contabamos... foi unha festa

2009-06-30T18:34:00.020+02:00

Unha unha procesión de cincuenta persoas será portada dun rotativo. Pero a procesión do San Paio 2009 será portada na lembranza de todos cantos participamos nela dun ou doutro xeito: baixando do altar o Santo que nunca dalí baixara desque fora empoleirado a primeira vez; fregando o santo para que estivese lustroso o día da procesión; rozando derredor da igrexa para que, anos despois, alguén dese dado a volta; quedando cos vellos para que a muller da casa puidese ir á procesión,...e un longo etcétera de detalles e xestos compartidos o 27 de xuño por todos os veciños e veciñas de Niñodaguia.

Nunca o santo saíra en procesión, e alén do significado relixioso -que penso era claramente un segundo plano-, tralo santo, alzado nos ombreiros de Tono, Enrique, Manolo e Alberto, seguindo a Pepe que abría a procesión coa cruz...tras eles ía a recuperación dunha tradición que se cadra, se nos deixan xa nunca volve esmorecer.

Mozos e vellos que nunca acoden á igrexa asistiron o sábado á misa cantada.

Ollar dende os primeiros bancos a porta franqueada polos mozos da parroquia e polos músicos que agardaban para tocar na procesión foi todo un acontecemento.

E con esta patria das pequenas cousas, de quen se emociona por ver nun campo da festa de estrea a todas as parellas da parroquia bailar o agarrado ao ritmo dos Magos de España; con ese tesouro que xa botou a andar, agardamos xa pola festa do ano que vén.

Coas grazas a toda a xente que nos mercou as camisetas que levan no peito o NdA de Niñodaguia; aos que mercaron as rifas para as camisolas de fútbol e para o año, que ademais non pasará pola coitela senón que medrará na parroquia porque lle tocou a Óscar dos Regueiros.

Coas grazas orixinais para Alberto e José Enrique por ter as primeiras ideas e os primeiros impulsos que logo os demais tentamos seguir; coas grazas a María, que fregou no santo para quitarlle a cotra que levaba anos aniñando nel;
a Javi, por botar man da fouce e da gadaña e rozar coma sempre e coma nunca a igrexa, as cunetas, e facer daquel un sitio entrañable;

Coas grazas ás cociñeiras, que nos tiñan o xantar preparado cando chegamos da sesión vermú;
aos camareiros e á camareira do carro que traballaron a reo para que ninguén pasase sede...
e aos veciños que fixeron que os Magos de España puxesen a danzar ata ao máis coxo de Niñodaguia... e o que é máis importante: que sementaron en nós as ganas de comezar a traballar xa para o San Paio 2010. Quen dixo que as segundas partes non son boas?

Grande/s festa/s en Niñodaguia

2009-06-22T14:09:00.006+02:00

Hai dezasete anos que a parroquia de Niñodaguia non celebra con verbena o San Paio, o seu patrón, pero este ano volveremos ter, con maiúsculas, o DÍA DA FESTA.

Detrás deste cartel -no que se escapou unha curiosa interpretación do nome do noso patrón...- están os esforzos e as horas investidas sobre todo por Enrique e Alberto, os mozos solteiros que volveron facer certa esa tradición que di que a xente nova é o motor festeiro das aldeas.

Imprimiron camisetas, percorreron establecementos comerciais na procura de anuncios (=cartos) ...e todo despois de andar dúas veces casa por casa todas as da parroquia sondeando as ganas de festa e de colaboración dos veciños.

Somos unha parroquia vella, coma todas, pero vellos e novos volveremos oír o ruído da orquestra dende as nosas casas cando esteamos preparando as rosquillas, o entrante, os callos, o carneiro e a tarta xeada (con whisky), agardando polos festeiros.

É máis ca unha tradición, e aínda que é certo que tantos esforzos posiblemente non sexan rendibles para un día -no que ademais anuncian choiva-, é un xeito de darlle vida, son e troula a unha parroquia que se nega a desaparecer.

Quedades chamados pá festa. Se non podedes vir vós mandade os nenos.

Estar ó día.

2009-06-10T17:49:00.006+02:00

Un día, de repente, quedas durmido e cando espertas daste conta de que non pasa nada se non sabes o que ocorre no mundo.

Non pasa nada se non sabes cal é a noticia do día, nin cales son as últimas declaracións dos políticos que mandan na Terra. Non pasa nada se non sabes quen dirixe o Madrid, que caeu un avión no océano, que Berlusconi pervirte nenas, que a gripe porcina volve ser outra pandemia de pobres, que os telediarios non paran de zoar.

E pensas que moito mellor non saber nada, que chegue a noite para durmir a perna solta, que medren os tomates na horta, que as galiñas nos dean ovos para unha tortilla e que veña á casa alguén a quen queiramos para aniñar no seu colo, bicarlle a cara ou deixarse aloumiñar polas súas verbas de cariño.

E fóra, que chova. Que unha semana faga 28 graos e cinco días despois 14. Alguén vai mellorar algo por saber máis noticias? Non o creo. Se cadra unicamente aumenta a nosa inquedanza.

* Palabra de xornalista.... inda por riba!

O sabor dos billetes.

2009-06-03T09:47:00.010+02:00

Só despois de ter cortado a última árbore,

só despois de ter envelenado o último río,

só despois de ter pescado o último peixe,
só despois descubrirás que os cartos

non se poden comer.

-Profecía india-

E mentres hai quen vive de comer billetes, as árbores froiteiras maduran en marzo e en abril quéimaas a xeada.

Maio castiga cun sol de inferno e os cambios de temperatura son bruscos e desestabilizantes.

Adiántanse as colleitas, baixa o sol, secan as fontes a deshora e neva no mes de abril.

Fagan caixa, que axiña non ha de haber con que regar os billetes.

Educación segregada

2009-05-22T12:17:00.008+02:00

Educación é o que queda despois de esquecer o que se aprendeu na escola, dicía Albert Einstein.

Todo canto está nos libros pode aprenderse sen necesidade de escolarizarse, porque os libros teñen -de momento- liberdade de movementos para esparllase alén das aulas regladas. Sería digno doutro debate a necesidade de manter unha institución coma a escola, tal e como se desenvolve hoxe en día, aínda que haberá a quen só a existencia do debate lle resulte anarquista e ácrata.

Pero neste momento semella que todo canto sae dos libros é coñecemento e formación, e tamén que para telas é imprescindible pasar polos libros.

Todos os que temos vellos temos na casa a xente que non foi á escola máis ca cando chovía e non estaba tempo para chamar as vacas polos colados. Aínda así son xente con cultura, con mundo, con coñecementos e con todo o que cómpre ter para vivir unha vida feliz. Tiveron, iso si, as relacións humanas que se aprenden na escola e fóra dela, pero que no seu tempo de nenez tiñan na escola un punto fixo de encontro.

Estos días a nova presidenta do tamén novo parlamento vasco dicía nunha entrevista televisada que ela mandaba aos seus fillos a un colexio só de homes "porque está demostrado que las niñas alcanzan antes la madurez, y creo que a ellos les beneficia respectar esos ritmos".

Seguramente hai grandes persoeiros da pedagoxía que abalen esta teoría de separar homes e mulleres para ensinarlles a vivir. Logo, cando os boten de veras á vida sorprenderanse de que non se entendan.
*A viñeta non ten desperdicio. Sinto que non se poida ver máis grande porque ben paga unha análise. Tentarei buscala máis grande ou que poida ampliarse porque ten o seu aquel.

Intelixencias femininas.

2009-05-13T12:56:00.013+02:00

Poucos estudos distinguen entre a intelixencia común e a intelixencia emocional.
Segundo o texto desta noticia, a intelixencia emocional é a capacidade de recoñecer e manexar sentimentos propios e alleos, e aínda que a inclusión do concepto "manexar" nesa definición achega certa sombra de cinismo, asocio case involuntariamente ese tipo de intelixencia maiormente ás mulleres ca ós homes, coma se nós tivesemos máis esperto ese lado do xogo humano.

Agora ben, se aquelas que teñen a sorte de que a natureza as dotase cunha elevada intelixencia emocional son tamén posuidoras dunha especial tendencia ao placer sexual... definitivamente o mundo é unha inxustiza! un reparto desigual e acumulativo das riquezas inmateriais, non contentos xa con que quen ten algo habitualmente non ten algo só.

Para as que tedes a sorte de ser emocionalmente intelixentes e gozar de xeito máis intenso dos praceres da carne, parabéns!

Para as que aniñades durmida a capacidade de manexar sentimentos propios e alleos e ademais mantedes unha vida sexual rutinaria non queda máis ca dicir que o reparto de calidades aos humanos ha beneficiar outros aspectos, aínda que estes nunca sexan obxecto de estudos tan morbosos coma este.

Xa dicía Sabina, hay mujeres que van al amor como van al trabajo.
Pero tamén dicía hay mujeres que tocan y curan, que besan y matan.
Eu escollo a segunda, aínda sen saber con que tipo de intelixencia me dotou a natureza.

Astenia primaveral... ou maulitis

2009-05-12T12:53:00.005+02:00

... E así como importantes son as palabras porque dan identidade tamén son armas que estigmatizan, cuadriculan, e etiquetan.

Movémonos nun tempo no que todo ten o seu nome que encasilla conceptos, diagnósticos e tratamentos. A maulitis que a todos parece invadirnos nos cambios de estación é para os prescritores de fármacos unha astenia primaveral en toda regla.

Din os médicos que a tal astenia primaveral se caracteriza pola aparición dunha inexplicable tristura, irritabilidade, falta de apetito, tensión arterial baixa, debilidade muscular, cansazo, ausenza de interese sexual, malestar xeral,... ou o que na miña terra se entende como maulitis modorrenta.

Certo que algo deses síntomas debe haber no ambiente, asociados ao calendario, porque pesan os ollares cansos, os días longos, os traballos tediosos feitos baixo a treboada de maio, e a incerteza de se vén o verán ou volve a neve.
Extráñame que a doenza estacional non remate en -ite, visto que maulite non é termo científico dabondo para formar parte do calendario de vacinas.

A importancia das palabras

2009-04-30T10:02:00.006+02:00

Coñecemos as cousas polos nomes que lles damos, e os medos e as empatías seguen tamén o camiño que lles marcan as palabras.

O mundo anda abaneando por unha gripe que naceu co nome de gripe porcina, por ter a súa orixe nunha doenza respiratoria destes animais, e que raramente pasa aos humanos; se o fai é -segundo din os expertos-, polo contacto directo con eles, que están no obxectivo dos seus esbirros e das súas toses, que tamén as teñen.

Hoxe os que teñen poder para nomear as enfermidades do mundo veñen de recomendar que se esqueza o nome de gripe porcina e se comece a empregar o de gripe nova para referirse á que xa chaman nova pandemia.

Para a xente que vive dos porcos, que merca porco, que está pendente do prezo da carne e que ten por referencia bursátil a lonxa de Silleda é unha decisión novidosa que fai útil a semántica no ámbito gandeiro, dous campos que posiblemente nunca contaron de ter nada que ver.

Modelos empresariais

2009-04-27T18:35:00.004+02:00

Nunca vin que a expresión de que o traballo dignifica procedese dun asaliarado sen tempo para vivir. É unha frase que habitualmente procede das clases gobernantes ou daqueloutras ás que a suor non lles sae nin dos poros nin das neuronas.

Recoñecéndolle as súas cousas boas, que as ten, o traballo non deixa de ser algo imprescindible para vivir, e por tanto un medio para a existencia, non a existencia mesma; outra cousa é que despois cadaquén procure adaptalo ao seu xeito para esquecerse, por un intre, que botamos a vida no camiño e ás veces acábasenos o tempo sen dar chegado a ningures.

Por iso, neste tempo no que parece que está mal visto non facer horas extra, non adorar o traballo, non implicarse nel máis do que a profesión nos esixe, leo agradecida o que están están facendo algunhas empresas para que o traballo, xa que é traballo, se leve ben.

Recóllense mencións algunhas destas empresas nos premios Madrid Flexible, que destacan traxectorias como as de Microsof ou Ferrovial que ofrecen liberdade de horarios, meses sabáticos cada cinco anos, horarios especiais para pais e nais, servizos de gardería, permisos especiais para nacementos, excedencias e reducións de xornada... e outras iniciativas que a ollos do común ogro empresario poden soar a pérdida de tempo, mais que son a chave para que un traballador desexe botarlle unha man á empresa achegando o seu traballo ben feito... ou que estea mirando o reloxo para fuxir del.

TDT (TV dixital Terrestre ou Tanto dá Tela)

2009-04-22T19:21:00.007+02:00

O día que Tono trouxo unha televisión con TDT incorporada para a casa soubemos que, malia que nos parecese, non era Quinzán o sitio máis recóndito a nivel de telecomunicacións do interior de Galicia.

Pero a cousa cambiou cando tentamos levar a tecnoloxía dixital a Chorén, a apenas un quilómetro. Coa loxística que ofrece o espazo natural e procurando nos silos das granxas a maior altura... fozamos e fozamos sen éxito á captura do sinal dixital que non quixo parar cabo de nós. Abortar operación. Carlos, baixa do silo!

Seica en xuño apagan a tecnoloxía analóxica, e en Chorén, e en tantos outros sitios que non saen nos grandes titulares sobre a velocidade de crecemento desta Galicia mergullada na sociedade da información, quedaremos apagados de todo.

Agardo que a nova Xunta distribúa de balde gafas de mergullo para os que estamos destinados a non ver a luz desa tecnoloxía que seica vai enchoupar Galicia.

Retrovisor

2009-04-21T18:56:00.004+02:00

Temos o mal costume de pensar que as cousas que fomos deixando atrás sempre foron mellores; que o tempo vai pasando por nós desgastándonos, minguándonos as forzas, as ganas, a vida.

Os espellos mal orientados pódennos traer a morriña dun tempo que xa non volve, e o que o poeta Horacio chamaba carpe diem segue vixente hoxe, máis ca nunca, na boca dos vellos cando nos din que o que valen son as feitas.

Logo xa non queda tempo nin ocasión para volver atrás. O río nunca trae a mesma auga, e a choiva -como dicía Pedro Guerra- nunca volve cara arriba.
E coa sombra dos segredos acompañándonos sempre, das verdades que nunca se saberán, das complicidades vividas, dos momentos compartidos e dos erros que nos fixeron chorar queda o tempo que xa foi.
Cómpre vivilo antes de que el nos viva a nós.

Rural sobre rodas

2009-04-14T14:57:00.004+02:00

Os mozos da aldea sempre fomos os que enchemos as discotecas co "ghastas pista?"; empregamos técnicas de mocear que substituían ao urbanita "¿estudias o trabajas?" por "e vós cantas vacas tedes?".
Claro! Pa eso somos da aldea, que non valemos pa sacar da casa! E por eso a nosa identidade se reforza, segundo o reporteiro de La Voz de Galicia, nun coche tuneado... pa correr polas pistas da parcelaria, seguramente. Pois pa diante! Lume a tope e ferro a fondo!

Formigonitis

2009-04-06T19:08:00.011+02:00

Será que antes non chegaba o formigón ás aldeas que agora hai aínda quen debe pensar que botar unha capiña de formigón sobre o que sempre foi colado produce un efecto como o da Real Academia Española: "limpia, fija y da esplendor".
Será esa manía que non entendo de pechar as eiras cando xa a orografía do terreo se vai encargando, coma os ríos cos meandros, de trazar o seu camiño natural.
Serán, como dicía meu avó, as "vaiuras da morte", que levan ós xubilados das aldeas, que sempre foron caseiros de a medias, a erguer fortificacións de formigón sobre as súas eiras, agora que as teñen en propiedade.

Sexa o que queira, o certo é que en Quinzán hoxe comezou a pala a facer sitio para encher de formigón o colado xeitoso que se ve na foto xa medio escangallado.

Cada un no seu seica fai o que lle peta.

Revolución parcelaria

2009-04-03T10:56:00.039+02:00

Dicía un veciño pavero que "en Barazón, pola parcelaria, ha haber mortes!".

Concluída a concentración nesa parroquia mortes non houbo, pero si se cortaron amizades, relacións que viñan de xeracións moi vellas e houbo quen deixou de irlle axudar a apañar as patacas ao veciño.

Cousas de marcos, do vicio que temos os galegos de valorar das terras non só polo que valen, senón tamén pola suor que levamos investido nelas, polo sabor das mazás que dá a horta esa, polo bo que sae o trébol nese pasto, porque xa foi da bisavoa da casa que o deixou en herencia... e un longo etcétera que nunca cotizarán en bolsa ningunha que non sexa na bagaxe sentimental dos nosos vellos.

Hoxe viñeron a Niñodaguia a "dar as fincas"; aínda non sei como foi, pero agardo que a división non fose como os occidentais repartiron África, sobre unha mesa occidental con escuadra e cartabón. Tamén é curioso que a xuntanza se faga na Igrexa, cando temos unha escola unitaria a piques de caer e na que se celebraron todas as xuntanzas anteriores. Que deus nos acompañe, logo.

A idea da parcelaria é boa, pero chega cando xa non hai ninguén que traballe a terra e o resultado son pilas de árbores cortadas polo pé -carballos e castiñeiros fundamentalmente-... pa que non os leve o outro.

Cómo cambian los tiempos, Venancio, que te pareceee!

2009-04-01T18:47:00.012+02:00

Astérix e Obélix forman un equipo compensado, a forza e a intelixencia en dous homes que defenden a morte a Galia dos ataques dos romanos. O seu proceder é tramposo, porque empregan unha pócima máxica preparada polo druída Panorámix que os quita de todos os apuros que poden darse na loita. Certo é que Panorámix é galo, se fose romano non creo que os romanos o desperdiciasen.

Os romanos en cambio caracterízanse por seren algo máis toscos e brutos nas contendas. Son torpes, caen unha e outra vez nas trampas dos galos pero teñen a virtude -ou o defecto- de intentalo unha vez tras doutra. As loitas son sanguentas e a violencia e o antagonismo case se bota fóra das viñetas dos cómics.

Pero un día romanos e galos descobren que hai un territorio virxe ao que ningún dos exércitos chegou. Para repartirse o pastel acordan que... no fondo non son tan distintos, que a verdade e a xustiza ben se pode trocar por un anaco de terra.E os romanos de a pé que forman as frontes de guerra -non os centurións!-, e os galos de a pé coma o músico que sempre remata o tebeo atado a unha árbore quedan con cara de parvos... E para iso tantos tebeos enfrentados? Tan fondas eran as nosas diferenzas?
Velaí Euskadi.

* Cómo cambian los tiempos, Venancio, ¿que te parece?, canción popular de La Vieja Troba Santiaguera.