Longa vida á avoa

Vai dando a volta o círculo da vida. Morren uns, nacen outros, e outros perduran.
Con 96 anos descubrimos caducado o carné da avoa, e preparamos a caravana de desprazamento ás oficinas da Policía de Santiago de Compostela, coa mellor toca e a saia dos domingos.
No carné, efectivamente, todos os datos estaban mal, e o funcionario preguntábanos a nós cales eran os datos correctos.
Pero a avoa, que é lista e rápida, respondía sempre antes ca nós:
- Como é o nome da parroquia?
- A parroquia é "Niñodaghia"
- E a aldea?
- Quinzán!
- Número
- Non temos número, ou, nena? - dixo, mirando para min..... E ao segundo acendéuselle a luz aló dentro e díxolle ó funcionario:
-... Número non temos, pero póñalle "Casa de Portocelo", que é como nos conocen.


Sobra describir a mirada expectante do funcionario, que se viu sobrepasado pola axilidade mental e a rapidez que trasmitía a avoa.
- Será moito, señora -limitouse a dicir.

E nós rimos de camiño á casa, co carné novo en vigor ata o 01/01/9.999. Un día antes temos que nos acordar de volver aló para renovalo.

Ecoloxía centrada

Nunca o traballo da xente que se preocupa pola ecoloxía será recoñecido dabondo. Á mentalidade humana -e máis á galega- cústalle moito loitar por aquelo do que non verá froitos en prazo breve. Sirvan de exemplo os carballos e os castiñeiros, que escasean porque ou non se confía nas xeracións vindeiras ou o egoísmo humano conseguiu facer real o dito de "aproveita hoxe que mañá podes morrer". E os que veñan, que sachen.

Pero tamén é certo que os grupos máis pudentes do ecoloxismo adoitan empregar métodos que rozan o extremo, a extravagancia e o esperpento... aínda que con boas intencións, con pouco atino nas maneiras. Cando aínda por riba as mensaxes non callan na sociedade á que se transmiten, córrese o perigo de poñerlles a etiqueta de "tolas e descentradas" a todas as cabezas pensantes que queren facer algo para que o planeta non se derreta.


Co titular de Vieiros eu non me identifico como ecoloxista. Nun país coma o galego, no que as xeadas nas estradas, o lazo dos camiños e os caramelos pendurados das tellas formaron parte da invernía máis común; e onde os coches son unhas das armas que máis galegos matan ao ano, o sal, sinceramente, paréceme un mal menor.

Quen di que os xornalistas teñen que dicir a verdade?

Non sei por que extraña razón ao mundo gústalle xogar a ser xornalista, coma quen xoga a ser astronauta.

Dende pequenos, nos colexios, ensínase aos nenos a facer xornais, coma se esa fose unha profesión á que todo o mundo debe ter acceso e da que ter coñecemento. Mais non vexo en ningún colexios obradoiros para ensinar a ser panadeiro, nin avogado nin dentista, polo que entendo que xornalista pode ser calquera.

E así, ensinados dende pequenos a que o xornalismo é a arte de dicir a verdade e de dicila ben, esíxese dos xornalistas que sexan honrados, veraces, serios e independentes... coma se os xornalistas fosen unha clase autónoma ou representativa de algo. Craso erro.

Parece que todo o mundo esquece que o xornalista non é máis ca un peón empregado dun xefe empresario que ten cartos para contar o que quere contar nun medio que é seu. E por iso que é seu, pode dicir nel o que lle dea a gana, sen respectar ideal ningún nin facer servizos á comunidade de transparencia nin honradez que se cadra van en contra dos seus beneficios. Para xuntar as letras con xeito e certa harmonía están os xornalistas; esa, e non outra, é a súa función última, e moitas veces primeira e única.

Pero mentres teñamos humor para falar da prensa e dos xornalistas como se tivesen algunha capacidade de decisión sobre o que escriben, ben lles irá aos empresarios que pagan por contar a verdade que lles convén e da que despois debatimos a reo nos cafés.

Niza e Manolo de Niza

Alguén me dixo o outro día que cando a un lle falta o cariño de todos os días, o arroupo do diario, ten un desacougo que non o deixa vivir.

Manolo e José de Niza atopáronse con que a súa nai -Niza- precisaba os coidados dunha man amiga día e noite. Desque lle morreu o home, Niza perdeu as ganas, un pouco o norte, e o que lle quedaba de oído. Dende entón Manolo de Niza vén durmir con ela todas as noites, porque cando unha árbore está enterrada de vella nun sitio as raíces non se dan nun piso en Melide por bo que sexa o abono.

Nunha destas noites de invernía Manolo espertou pola mañá e descubriu que Niza xa se erguera. Buscouna na casa da irmá, a onde sempre escapa buscando o norte da súa infancia que nunca acaba de atopar. Buscouna nos arredores, na horta, nas casas dos veciños. Buscárona entre todos e atopárona co seu camisón de diario aboiando no río.

Manifestacións

Atopámonos nun momento social no que manifestar abertamente o que non é da opinión xeral supón de inmediato ser tachado de calquera extremo. Aínda así as minorías de pensamento deberían ter o seu espazo respectado, apostar pola proliferación de bichos raros, especies extrañas que opinen distinto e que non se deixen arrastrar pola marabunta.

Púxose de moda o fenómeno das manifestacións como moito máis ca actos de rebeldía e de transmisión conxunta de ideas. Púxose de moda como encontro social, acto festivo, ocasión lúdica e amoreamento de intencións que ó final acaban por diluírse na forma sobre un fondo borroso.


Por iso, aínda entrando na perigosa categorización da rara avis, manifesto publicamente a miña incredulidade e o meu escepticismo ante a valía da concentración masiva de ideas, pois se os impulsos tamén se globalizan acabarán globalizadas tamén as enerxías. E diluídas.

E cando a manifestación vai contra alguén -piratas, terroristas... xa que polo visto se distingue o termo en función da nacionalidade....-, e non tanto contra algo ou contra unha idea, posta no pelexo dos aludidos, unha manifestación multitudinaria sería para min o maior motivo de éxito: se eu son "o malo" e milleiros de persoas se manifestan pola miña causa, ese será para min motivo de ledicia, de éxito, de orgullo. Nada lle gusta máis á xente ca que falen dela, ser protagonistas, mover xente pola súa causa, sobre todo cando procuran notoriedade e bombo mediático, para o cal as manifestacións son un excelente caldo de cultivo.

Non serei quen quen faga sorrir a "os malos", se é que alguén é capaz de dicirme cales son.

*Volvín. Non era sen tempo.

Noite estrelada

O bo que ten a arte é que cadaquén ve nela o que interpreta a través da súa propia lente.

Este cadro que Van Gogh chamou Noite estralada é para min unha explosión de cor e de fantasía que me fai lembrar ó Principiño de Antoine Saint Exupéry.

Pero a C. provócalle desacougo, desorde, caos e malestar, e por iso optouse por descartalo como parte da decoración dun lugar no que se procura a armonía, a calma, o refuxio.

É curioso como algo tan aparentemente simple como uns trazos de cores poden provocarnos empatía, rexeitamento ou tristura.
Que non fará unha carta de amor.

País en minibús

Conservo tímidos recordos de cando a tía María nos levaba a min e a meu irmán no coche vello de Puntero á feira do 12 da Golada (antes era A Golada...). O vello de Puntero caracterizábase por ser o mixto, un sitio no que iamos todos: nenos, vellos e animais, e no que volviamos menos: nenos, vellos e paquetes mercados na feira á conta da venda dos animais.


Na parte traseira daquele autobús que daquela me parecía enorme, viaxaban os animais na súa primeira e última viaxe en berlina, e como ás veces non cabían todos, os mozos ían na parte de arriba do autobús, con vista preferente.


Hoxe os autobuses que pasan polas aldeas encolleron como encolleu a xente que sube neles. Varias veces ao día pasa o minibús da escola, porque para os nenos que hai sobra o minibús de Puntero. E un pouco máis tarde pasa outro minibús arrecadando aos vellos que van pasar a xornada ao centro de día.


E as vacas, que xa non miran pasar o tren, mirarán agora pasar os minibuses que nunca para para elas.